Ewolucja

Skamieniałości

Do najstarszych metod oznaczania wieku skamieniałości należy stratygrafia. To dział geologii zajmujący się określaniem względnego wieku skał i podziałem dziejów Ziemi. Najstarsze warstwy skał osadowych znajdują się zwykle najniżej. Umożliwia to określenie tak zwanego wieku względnego skał i zawartych w nich skamieniałości: można określić, które szczątki są starsze, a które młodsze. Ponadto geolodzy zauważyli, że pewne formacje skalne w różnych rejonach odznaczają się podobnymi zespołami skamieniałości. W ten sposób, badając skały w różnych miejscach globu i porównując je ze sobą, geolodzy podzieŹlili dzieje Ziemi na kolejne etapy (ery, okresy i epoki geologiczne). Takie zestawianie skał jednego wieku - zawierające skamieniałości przewodnie, czyli szczątki szybko ewoluująŹcych organizmów żyjących tylko w określonym, relatywnie krótkim przedziale czasu, za to o rozległym zasięgu geograficznym - pozwala na przeprowadzenie korelacji warstw z różŹnych obszarów. W ten sposób nie da się natomiast ustalić ich wieku bezwzględnego. czyli stwierdzić, ile lat temu żył dany organizm, którego szczątki odnaleziono. NaŹtomiast większość skamieniałości, które dotrwały do naszych czasów, tkwi niedostępnych dla nas głębi warstw skalnych.